Wij zijn de twee mensen achter de toonbank van Kettle & Crane, op de hoek in de Indische Buurt. Dit is het eerste artikel in ons journal, dus het leek ons goed om te beginnen met wie we zijn.
Maksim
Ik ben opgegroeid in Pinsk en bracht mijn zomers door in het dorp van mijn oma: bij zonsopgang paddenstoelen plukken en luisteren naar de kraanvogels die overvlogen. Ik heb acht jaar software geschreven, eerst in Minsk en daarna in Amsterdam, waar ik in januari 2021 naartoe verhuisde. Ergens onderweg kocht ik een piepklein brandertje voor op het balkon en liet ik twee keer het rookalarm afgaan. Nu brand ik hier op maandag en donderdag.
Dat ben ik in 2021, op het balkon van mijn eerste Amsterdamse appartement, ongeveer vier seconden voordat het rookalarm voor de tweede keer afging. Mijn buurman maakte de foto en gaf me daarna aan bij de beheerder.
Twee maanden na mijn aankomst ging ik naar een openbare cupping in Oud-West, met een refractometer en een notitieboekje, omdat ik wilde meten wat ik proefde. De vrouw die de cupping leidde, keek heel lang naar die refractometer.
De rode emaille ketel met witte stippen, op de plank boven onze espressomachine, was van mijn oma Halina. Ze zette hem op het fornuis voor elke bezoeker. Hij doet het niet, en hij is niet te koop, hoe lief je het ook vraagt.
Inés
Ik ben opgegroeid in Zaragoza met café con leche uit de café-bar van mijn tante, gezet van bonen die met suiker gebrand waren tot ze glommen. Twee jaar Melbourne lieten me zien hoe koffie kón smaken. In 2019 verhuisde ik naar Amsterdam, runde ik een bar in Oud-West en werd ik in 2023 vierde op het Nederlands Kampioenschap Barista. Over die vierde plek begin ik nog steeds.
Dat ben ik in 2023, op het podium, elf minuten bezig aan een routine van vijftien minuten, en nog steeds overtuigd dat ik kon winnen. Ik werd vierde.
Ik was degene die die cupping leidde, en ik vroeg de man met de refractometer of hij van de inspectie was. Hij kwam zes weken lang elke zaterdag terug voordat hij me mee uit vroeg, naar een haringkraam. Dat neem ik hem nog steeds kwalijk.
Waarom Amsterdam
We zijn samen sinds mei 2021. Toen we over een eigen zaak begonnen te praten, lag Amsterdam voor de hand. Geen van onze twee landen kon voor ons allebei werken, en dit is de stad waar we allebei als buitenstaander waren aangekomen. Hier is een café waar Engels, Spaans, Nederlands en Belarussisch door elkaar klinken heel gewoon.
De ketel en de kraanvogel
De ketel in onze naam is die boven de machine. De kraanvogel is de vogel waar we allebei naar keken toen we opgroeiden. Kraanvogels broeden 's zomers in de moerassen rond Pinsk en overwinteren bij de lagune van Gallocanta, ten zuiden van Zaragoza. Vogels die in Polesië geringd zijn, zijn in Gallocanta geteld. Het hele verhaal vertellen we als ze in oktober weer naar het zuiden trekken.
In dit journal verschijnt elke week één artikel, geschreven door een van ons of door ons samen, en ondertekend, zodat je weet met wie je in discussie moet. Verwacht verhalen over branden, thuis koffiezetten, de boerderijen in Huila, de mensen die hier werken en het eten waarmee we zijn opgegroeid.
Kom gerust even hallo zeggen. De bar gaat elke doordeweekse dag om 7:30 open, en op maandag en donderdag draait de brander achter het glas in de achterkamer. Klop maar aan, dan laten we je zien wat er in de trommel zit.
Inés en Maksim
7 comments