We begonnen te zoeken in september 2022. In november 2023 tekenden we een huurcontract. Daartussen bekeken we 31 panden en deden we vier biedingen, waarvan we er drie verloren.
De regels die niemand je vertelt
De meeste winkelpanden in Amsterdam hebben alleen een winkelbestemming, en er een café van maken kost een vergunning en maanden wachten. Een brander heeft een eigen omgevingsvergunning en een rookgasafvoer nodig. Vertrekkende huurders vragen vaak goodwill, een bedrag van vijf cijfers voor inventaris die je op dag één eruit sloopt. Verhuurders hebben liever ketens, of mensen met drie jaar aan jaarcijfers. Wij hadden geen van beide.
De panden die we misliepen
In februari 2023 vonden we de perfecte hoek in De Pijp, twee straten van mijn eerste appartement. De huurder wilde 85.000 euro goodwill. Een bubbelthee-keten betaalde het binnen een week.
In april was het een pand aan de gracht in Oud-West, in een monument met prachtig licht. Monumentenzorg stond geen rookgasafvoer door de gevel toe, dus een brander zat er niet in. We probeerden ons een café voor te stellen dat zijn koffie inkocht. Het kostte ons twee dagen om toe te geven dat het niet onze zaak was.
In juni zagen we een enorm, goedkoop pand in een oude scheepswerfhal in Noord. Bij de tweede bezichtiging, om 17:30 op een dinsdag, telden we in een uur vier voorbijgangers. We namen zonder een woord te zeggen de pont naar huis en zeiden de volgende ochtend nee.
Al die tijd zat Maksim met zijn verblijfsvergunning vast aan zijn werkgever, dus hij kon geen van deze panden samen met mij bezitten. In het voorjaar van 2023 vroeg hij een verblijfskaart aan als mijn partner, met twee jaar gezamenlijke huur en foto's van beide families als bewijs. Dat duurde vijf maanden. Tot die kaart er was, stond elk bod alleen op mijn naam.
In augustus had ik stilletjes een baan als head barista in Zuid aangenomen, voor de zekerheid. We gaven onszelf tot het eind van het jaar.
De lekke band
In september kreeg Maksim op weg naar huis een lekke band en stopte hij bij een fietsenmaker op de hoek in de Indische Buurt. Henk had die zaak al 31 jaar. Terwijl hij de band oppompte, vertelde hij dat hij met kerst met pensioen ging. Ik zag het pand de volgende ochtend: licht van twee kanten, een achterkamer precies groot genoeg voor een brander, acht minuten van ons huis.
Een keten van telefoonreparateurs bood Henk meer. Hij wilde iemand die het handgeschilderde uithangbord zou houden. Ik beloofde het te restaureren en tekende de zaak voor hem op de achterkant van een bonnetje. Dat bonnetje heeft hij nog steeds. Op de dag dat we tekenden, zei ik de baan in Zuid af.
Maksims spreadsheet
Ik heb alle 31 bezichtigingen langs het koelkastlijstje gelegd en een cijfer gegeven, op een schaal van 10. Maar één pand scoorde bij ons allebei boven de 8, en dat was de hoek in De Pijp die we nooit hadden kunnen betalen. De fietsenwinkel kreeg op mijn sheet een 7,5. Inmiddels heb ik besloten dat de sheet ernaast zat.
Was jij een van de 214 mensen die een koffiekaart kochten voordat we ook maar één kopje konden verkopen? Dan staat je naam op het bord bij de deur. Kom binnen, zoek hem op, en kijk omhoog naar het uithangbord dat Henk overstag liet gaan.
Inés, achter de bar
8 comments